Great Ocean Road
Pak een kopje koffie of thee, maak je agenda leeg en ga er lekker voor zitten. Want we hebben veel te vertellen over onze roadtrip langs de Great Ocean Road. Daar gaan we.
Op naar Melbourne - donderdag
Yes, eindelijk was het zover: vakantie! Op naar Melbourne. Met het vliegtuig, dat is de snelste manier. Met de drukte op Schiphol in het achterhoofd, waren we op tijd op het vliegveld. Bleek veel te vroeg te zijn. Het was niet druk en omdat het een binnenlandse vlucht was, hoefde we geen paspoorten te laten zien.
Heen vlogen we met JetAir. Een beetje de RyanAir van Australië. Wat bleek: we mochten maar 7kg handbagage pp bij ons hebben. We hadden geen ingecheckte bagage, dus onze handbagage was veel zwaarder. Gevolg: bijbetalen aan de balie. Balen balen balen…maar zat niet veel anders op. Terug vliegen we met Virigin Airlines, waar de voorwaarden gelukkig wat beter zijn. Goedkoop bleek maar weer eens duurkoop te zijn.
De vlucht stelde niks voor. Met iets meer dan een uurtje waren we in Melbourne. Een snelbus bracht ons naar het centrum. Vanaf daar een trammetje richting het eerste hostel. Voor de eerste nacht hadden we een YHA hostel geboekt: Youth Hostel Australia. Onze komende 2 nachten verbleven we ook in een YHA hostel, maar dan op andere locaties.
Donderdagavond hebben we wat boodschapjes voor de roadtrip gedaan. Ergens lekker gegeten (saté, jammm) en vroeg naar bed.
Vroem vroem linkerbaan - vrijdag
Want vrijdagochtend was het tijd om de huurauto op te halen. Een hybride Toyota Corolla. Mooie auto, perfect formaatje en van alle gemakken voorzien. Dan was het toch echt tijd om links te gaan rijden…spannend!
Het links rijden ging over het algemeen prima. Maar om de een of andere reden, zijn de ruitenwissers & richtingaanwijzers hendels omgedraaid bij het stuur. Dus we hebben vrij vaak met de ruitenwissers laten weten dat we naar rechts of links gingen. Vrij onhandig.
Na de auto te hebben ingeladen met onze spullen, waren we klaar voor vertrek. Op naar The Grampians. Ongeveer 3 uur rijden ten westen van Melbourne. Na een soepele rit kwamen we aan in Halls Gap, een dorpje bij The Grampians. De lunch bestond uit een worstenbroodje (Cynthia) en een gevulde pie (Jakob), met als toetje een soort tompouce. Met om ons heen allemaal brutale kaketoes, die hoopten op een lekker hapje.
Met een goede bodem, was het tijd om het gebied te ontdekken. Van tevoren hadden we een paar uitzichtpunten uitgekozen. Dat was wel nodig, want er was geen tijd om alles te zien. We begonnen bij Reids Lookout & The Balconies. Een flinke rit omhoog met de auto. Vanaf de parkeerplaats was het nog maar een klein stukje naar de uitkijkpunten. Prachtig! Zo wijds en groots heb ik het nog niet eerder gezien.
Mackenzie Falls & Mount William
De tweede stop van de dag was de Mackenzie waterval. Alle plekken zijn goed te bereiken met de auto en overal zijn genoeg parkeerplekken. Vanaf de parkeerplek was het een korte wandeling naar het bovenste uitzichtpunt. Naar beneden was eigenlijk afgesloten…maar we zagen wel mensen beneden. Rebels als we zijn, zijn we toch naar beneden gegaan. Er bleek niks aan de hand met de route. En het uitzicht van beneden was fantastisch. De klim weer naar boven was pittig: het hart heeft hard moeten werken.
Inmiddels was het al tegen vieren. Als laatste stop kozen we Mount William. De hoogste berg van het gebied. Onderweg kwamen we zo goed als niemand tegen. De parkeerplaats liet ook zien dat het geen populair punt was; we waren de enige. Vanaf de parkeerplaats was het ongeveer 2 kilometer nog omhoog. De benen sputterde een beetje tegen, maar met wat doorzettingsvermogen kwamen we bij de top. Een geweldig uitzicht over een groot deel van het gebied wachtte op ons. De klim meer dan waard.
Én eindelijk was daar een wallaby! Verstopt tussen de struiken, met een baby in haar buidel. Papa wallaby zat wat meer verstopt, maar ook die hebben we gespot. Heel mooi om te zien.
De daling ging een stuk sneller dan de klim. Eenmaal terug op de parkeerplaats was het inmiddels 18.00 uur. Tijd om door te gaan naar ons hostel in Port Fairy, richting het zuiden.
Onderweg kwamen we niet veel dorpjes tegen. Gelukkig was er in een van de dorpjes nog een soort snackbar open om wat eten op te halen. Rond 21.00 uur kwamen we aan in Port Fairy. Een klein dorpje dat het van de Great Ocean Road toeristen moet hebben.
Het hostel wist dat we laat aan zouden komen, dus de sleutel lag voor ons klaar. Een heel ander hostel dan in Melbourne. Veel kleinschaliger, meer stelletjes dan groepen backpackers. Verder een prima hostel voor een nachtje. Even douchen en snel slapen, want de volgende dag weer op tijd door.
Great Ocean Road, deel 1 - zaterdag
Na de dag te zijn gestart met een bezoekje aan het strand, was het tijd om door te gaan. Helaas gooide een lekke voorband roet in het eten. Wat nu?! We hadden beide nog nooit een band gewisseld. Eerste ingeving was het inschakelen van Roadside Assistance, een soort wegenwacht. Na die te hebben gebeld, besloten we toch om het eerst zelf te proberen. Dus de Roadside Assistance weer geannuleerd en de handen uit de mouwen gestoken. Met wat hulp van gast van het hostel, is het uiteindelijk gelukt. Het blijkt niet heel ingewikkeld, je moet het maar net weten!
Met het reservewiel zijn we naar een garage vlakbij gereden. Zij waren gelukkig op de zaterdagochtend open en repareerden direct het wiel. Er bleek een stuk ketting van een motor in te zitten. Een paar minuten later zat het wiel er weer onder en konden we door. Of, nou ja, eerst nog even wat koffie.
Tower Hill Wildife Reserve
Met wat vertraging gingen we naar onze eerste stop: Tower Hill Wildlife Reserve. Een natuurgebied dat is gelegen op een oude vulkaan. Ook hier is alles weer tiptop geregeld: goede asfaltwegen, grote parkeerplaatsen en diverse wandelingen. Heel erg fijn.
Er waren diverse wandelroutes om uit te kiezen. Allemaal niet te lang, dus we hebben er een aantal gedaan. En eindelijk een koala in het wild gezien. Hij hing lekker te slapen aan een boom en trok zich niks aan van alle mobieltjes en fotocamera’s. Naast de koala liepen er ook nog wat emoes rond en zijn we een shingleback lizard & schildpadje tegengekomen. Erg leuk om zoveel bijzondere dieren in het wild te zien.
Na het reserve was het tijd om dé route te gaan rijden. The Great Ocean Road. Op naar Apollo Bay, waar het volgende hostel op ons wachtte. Onderweg waren er ontzettend veel uitzichtpunten. De een wat toeristischer en bekender dan de ander. Uiteraard overal foto’s van gemaakt. Toch doet een foto geen recht aan hoe het er in het echt uitziet. Ontzettend mooie rotspartijen langs de kust. Rotsen in de zee, die door de tijd heen afslijten. De bekendste en drukste plek was de 12 apostelen. Diverse rotsen in de zee, waar er inmiddels geen 12 meer van zijn.
Voor ons was dat het laatste uitzichtpunt. En maar goed ook, want er kwamen hele dikke wolken aan. We waren net op tijd in de auto voor de bui losbarstte. De bui werd vergezeld door z’n vrienden rukwinden & bliksem. Inclusief een bochtige weg door een natuurpark was het geen prettig ritje. Na ong. 40 minuten kwamen we eindelijk weer in de bewoonde wereld. Even bijkomen in een restaurant, waar we echt heerlijk gegeten hebben. De bui waaide over en met een gerust hart konden we weer door richting Apollo Bay.
Apollo Bay ligt aan de zuidoostkust van Australië en duidelijk een populaire plek om te overnachten tijdens de Great Ocean Road. Na een dik ijsje te hebben gehaald, korte strandwandeling en een biertje in een pub, was het tijd om te slapen. Ik had nog het wilde idee om de zonsopgang op het strand te gaan kijken. Dus de wekker vroeg gezet, maar om 5.50 ‘s ochtends regende het. Dan nog maar even omdraaien.
Great Ocean Road, deel 2 - zondag
Door de vertraging van de vorige dag, moesten we helaas wat overslaan op de route. Dus we moesten zondag een stukje terug, richting het Maits Rainforest. Een regenwoud middenin het Otway national park. Ook hier was het weer goed ingericht op de toeristen: een grote parkeerplaats en een pad waar je niet vanaf mocht wijken. Dit keer geen weidse uitzichten maar dichte begroeiing en enorme bomen. En een jasje was geen overbodige luxe in dit cool tempered rainforest.
Nu we er toch waren, reden we nog wat zuidelijker richting Otway lighthouse. Onderweg spotte Jakob een kangoeroe in het gras. Enthousiast als hij was, werd er op de rem gedrukt en even naar achteren gereden om ‘m goed te kunnen spotten. Helaas spotte we het gat in de weg niet…Gelukkig kregen we door een duwtje van mij de auto weer snel uit het gat. Je maakt wat mee.
De vuurtoren was een kleine deceptie. Er was namelijk een soort park van gemaakt, waar je 20 dollar pp voor moest betalen. Met dat geld kunnen we weer wat koffies halen, dus we besloten om de vuurtoren van een afstandje te gaan bekijken. Hadden we er direct een mooie wandeling langs de kust bij.
Van het zuidelijkste puntje moesten we toch echt weer naar het noorden, richting Melbourne. De Great Ocean Road leidde ons langs de kust met veel bochtige wegen. Ondertussen twee keer gestopt om watervallen te bekijken. Een kort stukje wandelen en je staat middenin de natuur.
Voor het avondeten maakten we een korte stop in Geelong, ongeveer een uurtje vanaf Melbourne. Ditmaal genoten van de Mexicaanse keuken, met een ijsje als toetje. Want ijs maken, dat kunnen die Australiërs wel. Het is vrij prijzig met ongeveer 8 dollar voor 2 bollen. Maar de bollen die ze scheppen zijn MEGA. En het is gewoon heel erg lekker.
Rond half 9 ‘s avonds parkeerden we voor het hotel. Als we de borden goed begrepen, was het t/m half 8 de volgende ochtend gratis parkeren. We hebben het erop gegokt en het is goed uitgepakt. Maandagochtend vroeg opgestaan & de auto ingeleverd.
Tijd om Melbourne te gaan ontdekken!